Op een loper die niet kijken ‘als een runner’

Dit afgelopen weekend, liep ik mijn eerste 5K van het seizoen. Ik had veel tijd besteed aan het doen van snelheid werken en kracht-training in mijn benen en lopen in de hitte. Ik heb ook bracht heel wat tijd door in de afgelopen maand het onderwijs van mijn lichaam te snel op de vermoeide benen, een vaardigheid die ik echt nodig aan te scherpen als ik ooit weer een sterke run been in mijn triatlons. Dus toen ik opgesteld voor de start van de 5K, ik voelde me echt goed en zelfverzekerd. De vochtigheid en de warmte niet faze mij, of deed de heuvels op het parcours. Ik wist dat ik het kon omgaan.

Mijn vertrouwen is goed geplaatst als ik uiteindelijk het uitvoeren van mijn tweede snelste 5K, een tijd, dat was snel genoeg om me eerst in mijn age-group en de derde vrouw in het algemeen. Het is de tweede keer dat ik heb geplaatst in de top drie over het algemeen op een race. Ik moet toegeven – het is een soort van spannend! Plus het motiveert me om hard te werken aan het bouwen van mijn snelheid en mijn uithoudingsvermogen in de hoop op een dag ook daadwerkelijk in staat zijn om te komen dan in eerste. Ik geloof dat dit kan gebeuren, door de manier waarop. Ik moet gewoon harder werken.

Hoe dan ook, zo veel als ik zou willen hebben op een post die gaat over opscheppen, dat is niet wat ik echt wil om over te schrijven. Wat ik wil schrijven over de wedstrijd foto ‘ s. Brian vond de finish foto ‘ s en toonde mij de vrouwen die kwam in de voorkant van mij en de vrouwen die kwam achter me. Hij wees naar hen toe en zei: "Kijk naar hen. Ze zijn allemaal serieuze lopers, en u daar met hen."

Ik keek naar al de dames en besefte dat ze zagen er allemaal net wat je verwacht lopers te zien. Ze waren allemaal compact en gespierd, met een platte buik, zichtbaar abs, pezig dijen. Waarschijnlijk hadden ze allemaal body-fat percentage dat in de tienerjaren.

En dan was er me.

Ik kijk niet als een loper. Ik kijk als een basketbal-speler, of misschien een zwemmer. Ik kijk solide en stevig en dik. Ben ik groot – groter is dan de meeste vrouwen en zelfs de meeste mannen. Mijn maag is niet plat. Het is nog niet geweest sinds…eigenlijk, ik denk niet dat het ooit geweest is plat. Mijn dijen zijn gespierd, maar niet mager. En "compact" is een woord dat beschrijft mijn auto, niet mijn lichaam. Als ik me aanmeld voor de wedstrijden, ik kom in aanmerking voor de Bonnydale of Athena gewicht divisies – de vrouwelijke atleten die wegen meer dan 150 pond.

Ik kijk niet als een loper.

En toch stond ik daar, de derde vrouw over de finish. Mijn lichaam was glad van het zweet, mijn gezicht rood van inspanning, mijn voeten nauwelijks de grond raken, want ik was zo fucking hard. Ik kan het niet zien als een loper, maar ik ben een goede ook. En ik ben alleen maar beter.

Daarna, wanneer we lieten onze kaarten met de spelleider, ik zag dat er slechts één of twee kaarten in de containers gereserveerd voor de vrouwelijke lopers. Brian en ik pakte de post-race hapjes en drankjes, en ging naar een nabijgelegen tennisbaan te strekken. Toen ik dacht over de resultaten van de wedstrijd, ik moest lachen want het leek allemaal zo belachelijk. "Ik ben zoals wandelen bewijs dat je niet hoeft om zichtbare buikspieren te snel", zei ik.

Hoe meer ik daar over nadacht, hoe meer ik verheugd was. Ik hoopte dat andere vrouwen zag me en dacht dat ze niet hebben om eruit gescheurd fitness modellen te snel lopen. Ik hoopte dat ze het begreep dat het hebben van een platte buik of vet-vrije dijen waren geen voorwaarde voor de snelheid.

We moeten praten over hoe de wereld is gevuld met lopers die niet "look als de lopers." Er zijn triatleten die niet "look zoals triatleten." Er zijn dansers die niet "look zoals dansers." En toch zijn we allemaal hier, lopende en concurrerende en dansen en doen allerlei dingen met ons lichaam, de dingen die ons lichaam eruit moeten ze niet in staat zijn te doen, en toch, daar zijn we dan, het doen van hen.

Ik kijk niet zoals ik zou een snelle loper, en toch ben ik.

Het gaat niet over hoe we er uitzien. Het is wat we doen dat telt.